Nehir, Tahmis Kahvesi yakınında yanlış adrese gönderilmiş bir mektup bulduğunda günün sıradan geçeceğini sanıyordu. Oysa nesnenin üzerindeki küçük işaret, ona kapanacak bir dükkânın vedası meselesini hatırlattı. Çevresine bakındı; aceleci davranmak yerine ne yapacağına karar vermek için bir süre bekledi. Tam o sırada Ozan yanına yaklaştı. Birbirlerini tanımıyorlardı. Nehir, bir yabancıyla konuşmaya başlamanın her zaman kolay olmadığını düşünerek önce yalnızca selam verdi.
Ozan, yanlış adrese gönderilmiş bir mektup hakkında bir şey bildiğini söyledi ama emin olmadığı ayrıntıları kesinmiş gibi anlatmadı. Bu temkinli tavır Nehir için önemliydi; yanlış bir yönlendirmeden çok, dürüst bir belirsizliği tercih ediyordu. Birlikte yakınlardaki bir bankta oturdular. Konuşmaları şehrin kalabalığından uzaklaşmadan, herkesin görebileceği bir yerde sürdü. Nehir, tanıştıkları anda bile kişisel alanına saygı gösterilmesinden memnun kaldı.
Gaziantep escort sözcüklerini içeren internet ilanlarını daha önce görmüş olan Nehir, çevrim içi etiketlerle gerçek insanların hayatlarının birbirine karıştırılmasına karşı dikkatliydi. Yeni tanıştığı birini tek bir ifadeyle tanımlamanın doğru olmayacağını düşünüyordu. Ozan de internetteki gösterişli tanıtımların her zaman gerçeği yansıtmadığını söyledi. Sohbetleri herhangi bir hizmet vaadine değil, iki yetişkinin karşılıklı güvenle konuşabilmesine dayanıyordu.
yanlış adrese gönderilmiş bir mektup yeniden gündeme gelince Nehir nesneyi nasıl değerlendireceğine ilişkin fikrini değiştirdi. Onu hemen sahiplenmek yerine sahibini bulmaya çalışacaktı. Ozan yardımcı olmayı teklif etti ama bütün sorumluluğu üstlenmek istemedi. İkisi de yapabilecekleriyle yapamayacaklarını açıkça söylediler. Bu küçük ayrım, sonradan yanlış beklentiler oluşmasını engelledi. Bir çözüm bulamasalar bile dikkatli davranmış olacaklardı.
Nehir, telefonuna gelen bir bildirimi kontrol etmek için izin istedi. Ozan ekrana bakmadı ve mesajın kimden geldiğini sormadı. Mahremiyetin böyle küçük davranışlarda görünür olduğunu ikisi de biliyordu. Daha sonra Ozan kendi programından söz etti; ertesi sabah erken kalkması gerekiyordu. Nehir, buluşmayı uzatmak için ısrar etmedi. Bir insanın zamanına saygı göstermek, güzel geçen bir sohbetin doğal devamıydı.
Nehir, asıl meselenin kapanacak bir dükkânın vedası olduğunu anlattı. Bu konuda kendisine tavsiye verilmesini değil, düşüncelerini yüksek sesle toparlayabileceği bir sohbeti istiyordu. Ozan bunu anlayınca araya girmeden dinledi. Kısa bir sessizlik yaşandı. Sessizlik ikisini de rahatsız etmedi; bazen insanın kendi cümlesini tamamlaması için biraz zamana ihtiyacı vardı. Nehir, karşısındakinin bu sakinliğini sonradan hatırlayacağını sezdi.
Bir süre sonra telefonun şarjının bitmesi planlarını değiştirdi. Nehir önce durumu can sıkıcı buldu, ardından bunun aceleyle karar vermemek için bir fırsat olduğunu fark etti. Ozan, yakınlarda başka bir yer önerebileceğini söyledi; fakat önerisini zorlamadı. İkisi de görüşmeyi sürdürmek ya da bitirmek konusunda özgürdü. Sonunda biraz daha yürümeyi seçtiler. Bu küçük ortak karar, bütün günün en rahat anlarından biri oldu.
Konuşmanın bir noktasında Ozan, kapanacak bir dükkânın vedası konusunda kendi yaşadığı benzer bir durumu anlattı. İki olay aynı değildi; bu yüzden karşılaştırma yaparken ölçülü davrandı. Nehir, farklı insanların aynı kararsızlık karşısında bambaşka yollar seçebildiğini gördü. Birinin seçimi diğerini geçersiz kılmıyordu. Bu düşünce, sohbetin başındaki gerginliği yumuşattı. Nehir artık kesin bir cevap aramaktan çok, seçeneklerini daha iyi görmeye çalışıyordu.
Yol boyunca Tahmis Kahvesi çevresindeki dükkânların tabelalarını, eski kapıları ve vitrinleri incelediler. Ozan, çocukken dinlediği bir şehir hikâyesini anlattı; Nehir ise o anlatının eksik kalan yerlerini merak etti. Her soru yeni bir ayrıntı açıyordu. Birbirlerini etkilemek için abartılı anılar uydurmadılar. Konuşma doğal bir ritim kazandığında Nehir, günün başlangıcındaki tedirginliğinin azaldığını fark etti.
Günün sonunda Nehir, yanlış adrese gönderilmiş bir mektup ile başlayan olayın düşündüğünden farklı bir yere vardığını kabul etti. kapanacak bir dükkânın vedası hâlâ bütünüyle çözülmüş değildi, fakat artık daha anlaşılır görünüyordu. Ozan herhangi bir büyük söz vermeden yanında yürüdü. Yol ayrımında durup teşekkür ettiler ve günün küçük sürprizini kendi anılarında sakladılar. Nehir, eve dönerken şehrin gürültüsü içinde duyduğu en açık şeyin kendi kararı olduğunu düşündü.
Bu karşılaşmayı hatırladığında Nehir, “iki eski arkadaşın yeni kararı — Gaziantep Üniversitesi çevresi notları” diye adlandırabileceği günün asıl anlamının bir tesadüften fazlası olduğunu düşündü. Ozan ile aynı fikirde olmadığı noktalar vardı; buna rağmen konuşmayı tamamlayabilmişlerdi. Gaziantep’in sokakları her gün yeni karşılaşmalara sahne oluyordu, fakat bu karşılaşmanın bıraktığı iz yalnızca onlara aitti.