Defne, Almacı Pazarı yakınında çalışmayan bir cep saati bulduğunda günün sıradan geçeceğini sanıyordu. Oysa nesnenin üzerindeki küçük işaret, ona yaklaşan bir iş görüşmesinin kaygısı meselesini hatırlattı. Çevresine bakındı; aceleci davranmak yerine ne yapacağına karar vermek için bir süre bekledi. Tam o sırada Yiğit yanına yaklaştı. Birbirlerini tanımıyorlardı. Defne, bir yabancıyla konuşmaya başlamanın her zaman kolay olmadığını düşünerek önce yalnızca selam verdi.
Yiğit, çalışmayan bir cep saati hakkında bir şey bildiğini söyledi ama emin olmadığı ayrıntıları kesinmiş gibi anlatmadı. Bu temkinli tavır Defne için önemliydi; yanlış bir yönlendirmeden çok, dürüst bir belirsizliği tercih ediyordu. Birlikte yakınlardaki bir bankta oturdular. Konuşmaları şehrin kalabalığından uzaklaşmadan, herkesin görebileceği bir yerde sürdü. Defne, tanıştıkları anda bile kişisel alanına saygı gösterilmesinden memnun kaldı.
Gaziantep escort sözcüklerini içeren internet ilanlarını daha önce görmüş olan Defne, çevrim içi etiketlerle gerçek insanların hayatlarının birbirine karıştırılmasına karşı dikkatliydi. Yeni tanıştığı birini tek bir ifadeyle tanımlamanın doğru olmayacağını düşünüyordu. Yiğit de internetteki gösterişli tanıtımların her zaman gerçeği yansıtmadığını söyledi. Sohbetleri herhangi bir hizmet vaadine değil, iki yetişkinin karşılıklı güvenle konuşabilmesine dayanıyordu.
Bir süre sonra uzaktan gelen bir tanıdığın selamı planlarını değiştirdi. Defne önce durumu can sıkıcı buldu, ardından bunun aceleyle karar vermemek için bir fırsat olduğunu fark etti. Yiğit, yakınlarda başka bir yer önerebileceğini söyledi; fakat önerisini zorlamadı. İkisi de görüşmeyi sürdürmek ya da bitirmek konusunda özgürdü. Sonunda biraz daha yürümeyi seçtiler. Bu küçük ortak karar, bütün günün en rahat anlarından biri oldu.
Yol boyunca Almacı Pazarı çevresindeki dükkânların tabelalarını, eski kapıları ve vitrinleri incelediler. Yiğit, çocukken dinlediği bir şehir hikâyesini anlattı; Defne ise o anlatının eksik kalan yerlerini merak etti. Her soru yeni bir ayrıntı açıyordu. Birbirlerini etkilemek için abartılı anılar uydurmadılar. Konuşma doğal bir ritim kazandığında Defne, günün başlangıcındaki tedirginliğinin azaldığını fark etti.
çalışmayan bir cep saati yeniden gündeme gelince Defne nesneyi nasıl değerlendireceğine ilişkin fikrini değiştirdi. Onu hemen sahiplenmek yerine sahibini bulmaya çalışacaktı. Yiğit yardımcı olmayı teklif etti ama bütün sorumluluğu üstlenmek istemedi. İkisi de yapabilecekleriyle yapamayacaklarını açıkça söylediler. Bu küçük ayrım, sonradan yanlış beklentiler oluşmasını engelledi. Bir çözüm bulamasalar bile dikkatli davranmış olacaklardı.
Konuşmanın bir noktasında Yiğit, yaklaşan bir iş görüşmesinin kaygısı konusunda kendi yaşadığı benzer bir durumu anlattı. İki olay aynı değildi; bu yüzden karşılaştırma yaparken ölçülü davrandı. Defne, farklı insanların aynı kararsızlık karşısında bambaşka yollar seçebildiğini gördü. Birinin seçimi diğerini geçersiz kılmıyordu. Bu düşünce, sohbetin başındaki gerginliği yumuşattı. Defne artık kesin bir cevap aramaktan çok, seçeneklerini daha iyi görmeye çalışıyordu.
Defne, asıl meselenin yaklaşan bir iş görüşmesinin kaygısı olduğunu anlattı. Bu konuda kendisine tavsiye verilmesini değil, düşüncelerini yüksek sesle toparlayabileceği bir sohbeti istiyordu. Yiğit bunu anlayınca araya girmeden dinledi. Kısa bir sessizlik yaşandı. Sessizlik ikisini de rahatsız etmedi; bazen insanın kendi cümlesini tamamlaması için biraz zamana ihtiyacı vardı. Defne, karşısındakinin bu sakinliğini sonradan hatırlayacağını sezdi.
Defne, telefonuna gelen bir bildirimi kontrol etmek için izin istedi. Yiğit ekrana bakmadı ve mesajın kimden geldiğini sormadı. Mahremiyetin böyle küçük davranışlarda görünür olduğunu ikisi de biliyordu. Daha sonra Yiğit kendi programından söz etti; ertesi sabah erken kalkması gerekiyordu. Defne, buluşmayı uzatmak için ısrar etmedi. Bir insanın zamanına saygı göstermek, güzel geçen bir sohbetin doğal devamıydı.
Günün sonunda Defne, çalışmayan bir cep saati ile başlayan olayın düşündüğünden farklı bir yere vardığını kabul etti. yaklaşan bir iş görüşmesinin kaygısı hâlâ bütünüyle çözülmüş değildi, fakat artık daha anlaşılır görünüyordu. Yiğit herhangi bir büyük söz vermeden yanında yürüdü. Yol ayrımında durup teşekkür ettiler ve günün küçük sürprizini kendi anılarında sakladılar. Defne, eve dönerken şehrin gürültüsü içinde duyduğu en açık şeyin kendi kararı olduğunu düşündü.
Bu karşılaşmayı hatırladığında Defne, “Kavaklık semti sokaklarında yanlış adrese giden davetiye” diye adlandırabileceği günün asıl anlamının bir tesadüften fazlası olduğunu düşündü. Yiğit ile aynı fikirde olmadığı noktalar vardı; buna rağmen konuşmayı tamamlayabilmişlerdi. Gaziantep’in sokakları her gün yeni karşılaşmalara sahne oluyordu, fakat bu karşılaşmanın bıraktığı iz yalnızca onlara aitti.